| Thanawat's profile' - ' O d a o a t <<...PhotosBlogLists | Help |
|
September 09 เวลาแห่งชีวิตสวัสดีคับ การอัพครั้งนี้ อาจจะเปงการอัพครั้งนี้ อาจจะเปงการอัพสเปซครั้งหลังๆของผมแล้วล่ะ ต่อจากนี้
ชีวิตของผมก้ออาจจะเปลี่ยนไป ไม่รู้ทางลบหรือทางดีล่ะ เหอๆ อาจจะไม่ได้อัพอีกบ่อยๆ ^^ จบสิ้นกันสักทีครับสำหรับการศึกษาม.6 เจ็บช้ำกะมันมามากมาย รำคาญเรื่องงานที่ถาโถมเข้ามาใส่
จะตอบแทนความร้าาากกก เอ๊ย!..ม่ายช่าย.. อยากจะบอกว่า ชีวิตม.6นี่มันช่างยากลำบากแท้ๆ น้องๆม.ต้น อาจจะเหงว่า .."โหย ม.6 สบายคัก เรียนแปปเดียวก้อปิดเทอม" .ผมอยากจะบอกว่า ที่จิงแล้ว มันไม่ใช่อย่างงั้นเลยคับ พี่ต้องทำงานหนักว่าน้องๆหลายเท่าเลยทีเดียว ในการเรียนต่ออุดมศึกษา.. ++ ตอนนี้ผมเริ่มจะมองเหงอนาคตเทอมหน้าแล้วล่ะ ดูจากจำนวนกิจกรรมที่เริ่มจะถาโถมเข้ามาใส่ โหย..
อนาคตผมคงไม่ได้อยุ่ดีกินดีแน่ๆ หนังสือยังไม่อ่านอีกหลายหน้า ตอนนี้ผมเริ่มคิดที่จะแยกออกจากกลุ่มเพื่อนๆ บ้างแล้วล่ะ รู้สึกว่าต้องเตรียมการสอบแล้ว อย่าว่าอย่างโง้นอย่างงี้เลยคับ ...จำเป็นจริงๆ... -- ครั้งนึง ผมเคยพูดกะตัวเองว่า 'ฟ่าวเรียนฟ่าวจบดีกว่ามั้ง หางานทำสร้างเนื้อสร้างตัวกันดีกว่า..'
มันดูเหมือนจะเปงความคิดของเด็กๆเค้าคิดกัน ในเวลาที่ท้อในการเรียน เฮ้ออ... ผมก้อมีวันท้อเหมือนกัน บางวันเหนื่อยแทบขาดใจ อยากกลับบ้านมานอน แต่เพื่อนโทรมาบอกว่าให้ไปทำงาน โน่นนี่ เหอๆ บางทีผมคิด เหมือนกันว่า 'อะไรกันนักหนาวะ คนมีตั้งเยอะ ทำไปก่อนไม่ได้รึไง ' -- ตอนนี้ผมเริ่มจะรู้เกรดมาบ้าง 2-3เกรด ของเทอมแรก ม.6แล้ว วิชาแรก สุขศึกษา ผมได้แค่ 3.5
ก้อแหงล่ะ ข้อสอบน่ะ เล่นออกแต่เรื่องของผู้หญิง ผู้ชายไม่มีไรเลย แต่ก้อดีนะ ชอบเวลาอาจานแกสอน 555+ สนุกสนานดี ผมจำได้เลยว่า ตอนปิดคอร์ส ผมยังไม่รู้เลยว่าเรียนอะไรไปบ้าง ทำรายงานอยุ่กลุ่มไหนก้อยังไม่รู้ เรื่องเลย หุหุ สุดท้ายก้อหากลุ่มเจอจนได้ อิอิ เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย --เกรดที่2 ฝรั่งเศสผม 55+ วิชานี้ ได้เกรด4จนได้ วิชาที่ไฝ่ฝันของเด็กสายศิลป์ เพื่อนๆผมหลายคนรอด ตายอย่างหวุดหวิดเมื่อได้เกรด 1- 1.5 พวกมันดีใจอย่างสุดๆ ยังกะพวกไม่ได้ออกมาเจอแสงอาทิตย์มา 8ปี ยังไงอย่างงั้น หุหุ ทำไมพวกมันไม่คิดว่าอยากจะพัฒนาตนเองให้ได้เกรด 4 ซะบ้าง คิดแต่ว่า "ปีนี้กุจะตกไหมน้อ" แค่นั้นเหรอ ยังกะผมเก่งนักงั้นแหละ เหอๆ + ก้อยังดีที่ปีนี้ได้เกรด 4 เทอมที่แล้ว ผมก้อคิดว่าผมสมควรได้เกรด 4นะ แต่ผิดพลาดหลายอย่างมากมาย เช่น โดนหักคะแนนเพราะกระจกแตก 10คะแนน จดคำศัพท์สุดหิน 50 รอบได้ 80คะแนน <ยังไม่หารคะแนน> แต่เพื่อนเค้าพากันท่องศัพท์แทน ได้ 100คะแนน นอกจากนี้ยังมีคะแนนถูกหักจากการทำงานผิดพลาดของผมอีก เรียกว่า ผิดอย่างมหันต์เลยล่ะ... แต่คะแนนปีที่แล้วผมยังได้ 78เลย ทั้งๆที่ผิดพลาดเยอะขนาดนั้น ก้อยังงงอยุ่ จนถึงทุกวันนี้ หุหุ ปีนี้ลุ้นระทึกเหมือนกัน เฮ้ออ เพราะคะแนนเวรประจำวันแท้ๆ ช่วยไว้ .. +++++++++ ++++++++++++++
-- ตอนนี้เพื่อนๆที่สนิทของผม มันเริ่มจะหายๆกันไปบ้างแล้ว โดยเฉพาะ เพื่อนๆกลุ่มของผม มี ผม หยก ปาร์ค นุ้ก
แบงค์ ++ ทุกคนเหมือนมีหน้าที่ต่างๆต้องทำ หยกมันเรียนพิเศษหลายวิชาจนไม่ได้เจอกันบ่อย เจอกันทีก้อเนื้อย่างรวม โน่นล่ะ ปาร์คก้อไปอีกทาง บักนี่เตะบอลลูกเดียว ซ้อมบอล แหงสิ สีผิวเมิงตากแดดให้ตายกะไม่ดำ 55+ บักนุ้ก มันก้อมี ภาระจองหอติว โครงการมาม่าไรของมันบุ ไอ้นี่หาตัวยากจิงๆ บักแบงค์ ไอ้เจ้านี่ต้องดูแลน้อง แล้วต้องทำงานคณะกรรมการ นร.ไม่ค่อยได้เจอกะมันหรอก นานๆทีจะเข้าไปหามันที่ห้องกรรมการนร.ไม่ใช่ไรหรอก ที่นั่นมีแอร์ อิอิ นอกจากนี้เพื่อนๆสนิทพวกอื่นๆของผมจากที่พวกมันเคยปัญญาอ่อนนั่งเล่นเกมไรของมันบุ เด่วนี้...หันไปเล่นเกมออนไลน์ กันแล้ว เหอๆ ยิ่งแล้วใหญ่ จะว่าไปแล้วมันก้อยังปัญญาอ่อนเหมือนเดิมแหละ -- เสื้อรุ่นกลุ่มของผมตอนนี้ รู้สึกว่า เปอเซนต์การได้เสื้อแทบจะเปง 0 เพราะได้คนสั่งทำบักป๊อป มันอยุ่อเมริกาเรียบร้อย ออนเอ็มที
ไม่เคยตอบ กดสั่นหน้าจอแทบตาย มันก้อไม่ตอบ ไร้สาระมาก หุหุ แต่ก้อดีใจกะมัน ที่มันหาแฟนได้สักที ก๊ากๆ กุว่าสิม่อแล้ว สาด แม่ง ก้อเมิงเล่นไม่ส่งข่าวไรมาเลยนี่หว่า อิอิ ไม่หรอกเพื่อน กุไม่คิดงั้นหรอก เมิงก้อรู้นิสัยกุดี -- ยังไงก้อไปดีนะเมิง ++ ผมมีความทรงจำดีๆหลายอย่างในช่วงม.ปลาย ช่วงที่ผมชอบมากที่สุดคือ แข่งฟุตซอลม.5 มันเหมือนห้องผมมีความสามัคคีกัน
มากมาย ทั้งๆที่ห้องผมเปงตัวเต็งในการตกรอบแรก ถูกการพูดจาข่มเหง ว่า "จะแพ้กี่ลูกดี หรือ อ่อนให้เอามะ"อะไรประมาณนี้ แต่ก้อ ไม่เคยคิดท้อ และในที่สุดก้อสู้ จนได้ที่ 4 แจ่มมากมาย เกินกว่าที่เราคาดไว้มาก ตอนแรกนึกว่า ของชนะสักนัดก้อพอแล้วล่ะว้า เพราะ ดูจากขุมกำลังนักฟุตบอลหนิ ไม่มีทางสู้เขาได้เลย ตัวก้อเล็กๆ แต่คำว่า ความพยายามอยุ่ที่ไหน ความสำเร็จอยุ่ที่นั่น ก้อยังใช้ได้อยุ่ดีแหละวะ ...และที่สำคัญ... ++++++++++++++++++ ผมยังมีเพื่อนๆอีกมากมายที่อยุ่ข้างๆผม ++++++++++++++++++++++++++++ [ อัพครั้งนี้อาจจะยาวไปจนถึงจบม.6 เทอม2 แล้วผมจะมาอัพครั้งนั้นเปงครั้งสุดท้าย]
>>>สุดท้าย<<< ^ ขอขอบคุณ...^ - เพื่อนๆชั้น 6016ทุกๆคน ไม่ขอเจาะจงคนไหน เอาเปงว่ารวมๆกันหมดเลยดีกว่า ที่ฝ่าฟันอุปสรรคการเรียนมากกับผมจนถึงทุกวันนี้
ถึงแม้ว่าเวลาไหนกุจะงี่เง่ากะซาง - เพื่อนๆกลุ่มแก๊งกันดั้มของผม <คิดเองนะชื่อกลุ่มนี้> ประกอบด้วย เก่ง ช้อป นนท์ ไก่(เบิ้ม) ป๊อป แก๊ง ป่าน และอื่นๆอีกมายมาย บางคน เปงเพื่อนกันตั้งแต่ ป.3 และจะเปงเพื่อนแท้ตลอดปายย.. กุรักพวกมึง โอเค๊ ? - กลุ่มแก๊งของผม มี ผม หยก ปาร์ค นุ้ก แบงค์ (ถึงหลังๆจะไม่ค่อยได้อยุ่พร้อมๆกันเท่าไหร่)ที่อยุ่ด้วยกันมานานมากมาย ช่วยกันฝ่าฟันการเรียนช่วง ม.ต้นจนสำเร็จ โดยเฉพาะ ช่วง มารุต เปงประธานระดับ ตอนนั้น เราโดดเข้าแถวตอนเช้า มุดสะพานพุทธหนีออกนอกโรงเรียน ปีนกำแพงออกไปเล่น เกมข้างนอก ทำบาบีคิวบ้านบักนุ้กไปขายวันเขียวแสดและทำงานอ.ประภาส ยังจำกันได้ไหม อิอิ ยืมกีตาร์บักหยกยังไม่คืน รับ-ส่งบักแบงค์ตอนเตะ บอลช่วงปิดเทอมเพราะมีแค่กุกะเมิงที่อยุ่ร้อยเอ็ดตอนนั้น นอกนั้นเรียนพิเศษ และได้เปงเพื่อนกะแฟนแมนยูฯเหมือนกันอย่างบักปาร์ค-*- กุ หยก ปาร์ค นุ้ก ไปช่วยงานแม่แบงค์จนเหมือนเปงส่วนหนึ่งของชีวิตกุ ไม่ได้ไปแล้วมันเหมือนขาดไรไปสักอย่าง 55+ เว่อไปป่าววะ แต่บางที พวกเมิง4คน ไปไหนแล้ว กุมักไม่ชอบไปด้วย เช่น ตีแบดฯ กินนม อะไรพวกนี้ อย่าว่ากุเลยนะเว่ย 55 กุไม่ชอบตีแบด เพราะกุตีไม่เก่งเท่าพวกเมิง 55+ เอาเปงว่า >>ทั้งหมดทั้งมวลที่กุกล่าวมาเนี่ย มันมาจากความรู้สึกของกุเอง กุอัพสเปซไม่เคยตั๋ว หุหุ สรุปก้อคือ กุรักพวกเมิง นะว้อย<< จบไปเรียนต่อไหน ก้อขอให้สำเร็จแล้วกัน - เพื่อนๆต่างห้องทั้งหลาย กุจำไม่ได้ว่าใครบ้าง เยอะเหลือเกิน 55+ - กลุ่มฟูล(Full)ที่โง่เง่าทั้งหลาย และจะขอขอบคุณอย่างสูงที่มันจะไม่เกิดขึ้นอีกก กูเข็ดแล้วจ้าาาา - แด่ช่วงเวลาทั้งดีและเศร้าของกุและเพื่อน ทำให้ได้รู้จักกะเพื่อนดีๆ - แด่ลูกบอลกระดาษที่บักช้อปทำขึ้นมาเพื่อเล่นหลบลูกป.3 เปงศูนย์รวมความทรงจำของกุ - แด่ความสนุกกะหลบลูก จนกางเกงเป้าขาดจนกุต้องเอากระเป๋าบังแล้วเดินกลับบ้าน - แด่อาคารชั่วคราว ของรร.อนุบาล ที่โดนทุบเรียบร้อย - แด่นมตราคันทรี่ เฟรช ที่กุกินตอนประถม - แด่ สิ่งทั้งหลายในโลก ที่ผ่านมาทั้งหมด - แด่ความทรงจำทั้งหลายทั้งมวลที่ผ่านมาและอยุ่ในหัวพวกเมิง จงจำมันไว้และจงคิดซะว่า... ...ความหลังยังคงหอมหวลอยู่เสมอ ... ...แต่อย่าจมปรักกะมัน...
...แต่จงใช้มันผลักดันชีวิตของเราจะดีกว่า... ...แม้ว่าวันหนึ่งเราต้องล้ม...
...แต่เพื่อนจะอยู่ข้างเราเสมอ... ++ ตอนนี้ใครจะทำไรก้อขอให้ประสบความสำเร็จนะว้อยย จงเชื่อว่าเราจะยิ่งใหญ่เสมอ ++ (ปล.เปงไงล่ะ ยาวสมใจไหม อิอิ) Comments (20)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://odaoat.spaces.live.com/blog/cns!58659E86D661A264!434.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|